“Het was nog zo pril…” — over miskraam en het verdriet dat vaak geen ruimte krijgt

Misschien heb je het zelf gezegd.
Of hoorde je het van anderen.

“Gelukkig was het nog vroeg.”
“Het had veel erger gekund.”
“Fijn dat het vanzelf op gang kwam.”
“Je kunt gewoon weer opnieuw proberen.”

En ergens klopt het misschien ook wel…
Maar tegelijk voelt het niet zo.

Want er was wél iets.
Iemand.
Een begin.

En dat ben je kwijtgeraakt.

Het verlies waar weinig woorden voor zijn

Een miskraam is niet alleen een lichamelijke ervaring.
Het is ook een verlies van iets wat er al was — in jou.

Misschien had je al beelden.
Gevoelens.
Voorzichtig dromen over wat zou komen.

En ineens… stopt het.

Zonder aankondiging.
Zonder afscheid zoals je dat misschien had gewild.

En vaak ook zonder dat de wereld echt stilstaat.

Wat ik vaak zie, is dat vrouwen snel proberen door te gaan.

Je praat het goed.
Maakt het kleiner.
Relativeert.

Niet omdat het je niets doet.
Maar juist omdat het zoveel doet.

Het is een manier van je systeem om je te beschermen tegen de pijn.

Want echt voelen wat er zit…
kan overweldigend zijn.

Wat ik vaak zie, is dat vrouwen snel proberen door te gaan.

Je praat het goed.
Maakt het kleiner.
Relativeert.

Niet omdat het je niets doet.
Maar juist omdat het zoveel doet.

Het is een manier van je systeem om je te beschermen tegen de pijn.

Want echt voelen wat er zit…
kan overweldigend zijn.

Maar wat je wegduwt, verdwijnt niet

Het verdriet, de rouw, het gemis —
ze verdwijnen niet omdat je ze niet aankijkt.

Ze worden stiller.
Dieper weggestopt.

Maar ergens blijven ze aanwezig.

Maar wat je wegduwt, verdwijnt niet

Wanneer het later ineens terugkomt

Misschien herken je dit:

• In een nieuwe zwangerschap komt er ineens angst of spanning
• Je kunt niet volledig genieten
• Je voelt je schuldig tegenover een volgend kindje
• Of juist leeg, terwijl je denkt dat je blij “zou moeten” zijn

Of het komt pas wanneer je kindje geboren is.

Een moment dat eigenlijk gevuld zou moeten zijn met vreugde…
maar waarin ook iets anders voelbaar wordt.

Het kindje dat er óók was

Wat vaak zo weinig benoemd wordt:

Dat dit kindje er niet geweest was
als je niet eerst afscheid had moeten nemen van een ander.

Dat besef kan rauw zijn.

Verwarrend.

Misschien zelfs beladen met schuldgevoel.

Maar het is een waarheid die gevoeld wil worden.

Niet om je vast te zetten,
maar om ruimte te geven aan alles wat er is.

Rouw die geen plek krijgt, blijft zoeken

Rouw heeft erkenning nodig.

Niet alleen van anderen,
maar ook van jezelf.

Als je blijft zeggen dat het “meevalt”…
geef je jezelf geen toestemming om te voelen wat er echt zit.

En juist dat maakt dat het blijft hangen.

Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat er iets nog gezien wil worden.

Je mag verdriet voelen, ook als het vroeg was

Je hoeft het niet te vergelijken.

Niet met anderen.
Niet met hoe ver je was.
Niet met “hoe erg het had kunnen zijn”.

Jouw ervaring is van jou.

En jouw verdriet is echt.

Heling begint met erkennen

Niet met doorgaan.
Niet met sterker zijn.

Maar met:

• Toegeven dat het je geraakt heeft
• Ruimte maken voor wat je voelt
• Zacht worden voor jezelf

Misschien voorzichtig.
Misschien stap voor stap.

Maar wel eerlijk.

Tot slot

Je hoeft het niet weg te stoppen om verder te kunnen.

Juist door stil te staan…
kan er iets in beweging komen.

Niet om het te vergeten.
Maar om het een plek te geven.

Zodat het niet meer onderhuids blijft trekken,
maar gedragen kan worden.

Door jou.

In zachtheid.

Merk je dat jouw miskraam je blijft raken en dat het lastig is om dit echt een plek te geven? Je hoeft hier niet alleen doorheen.

Op mijn pagina over miskraam verwerken lees je hoe ik je hierin kan begeleiden.